blog Soyelle

Ach…ta KABARETKA…

Któraż z nas nie ma w swojej szafie choć jednej jedynej rzeczy, która zrobiona została z siateczki potocznie zwanej kabaretką ? Z reguły jest to schowana głęboko, albo z podobnych przyczyn niechybnie zapomniana para pończoch… Wiele z nas często zakorzeniony z czasów przeszłych wtręt, że kabaretka jest zbyt seksownym wynalazkiem, aby można bez skrępowania użytkować ją w sposób klasyczny. Samo znaczenie słowa „kabaret” kojarzy nam się z domami uciech w ciemnych paryskich uliczkach … i skojarzenie to jest jak najbardziej właściwe. W 19-wiecznej Francji w miejscu odległym od serca stolicy stworzono lokal, gdzie spotykała się mniej znamienitsza część paryżan (prostytutki, przestępcy i bezrobotni). W owym lokalu  odbywały się przedstawienia nazywane cabaret artistique, a wymowa owych spektakli wcale nie była lekka i frywolna, jak się powszechnie mogłoby wydawać. Bazowano na ostrej satyrze polityczno-społecznej i  ośmieszano bogatsze wartwy narodu. Lokal ów nazwano później Le Chat Noir (Czarny Kot) –  symbol kota znajdziemy dziś niemal na każdej formie pamiątki z Paryża, począwszy od kubeczków, poprzez koszulki, skończywszy na wielkich plakatach.

Spójrzmy łaskawszym okiem na kabaretkę. Jej różnorodność zobowiązuje nas wręcz do sięgnięcia po nią. Pończochy kabaretki, rajstopy kabaretki, legginsy kabaretki, skarpetki kabaretki, podkolanówki kabaretki, rękawiczki kabaretki, bluzki z kabaretki, itd., itp. Duże oczka, średnie oczka, małe oczka, mieszane oczka. Ze wzorkami, ze wstążeczkami. W najróżniejszych kolorach: seledynowe, beżowe, błękitne, brązowe…. Gdy do biura założymy kabaretki w delikatnym beżowym  odcieniu o wzorze z małych oczek, do tego klasyczną jednolitą ołówkową spódniczkę, koszulową bluzkę i klasyczne szpilki będzie to piękne, szykowne i ze smakiem. Gdy przy zakładaniu nogi na nogę ukaże się kawałek podkolanówki kabaretki o dopasowanej kolorystycznie do czółenek i spodni to również będzie szykowne i ze smakiem….. To naprawdę będzie mile widziane u każdej z nas bez względu na wiek. Zakochajmy się w kabaretce na co dzień, nie tylko tak od święta i szalonego wieczoru… Ona odwdzięczy nam się niebanalnością w dniu powszednim i sprawi, że będziemy czuły się kobieco!!!

Słowo “lawenda” wywodzi się ze średniowiecza, jednak sama roślina była znana już Rzymianom, którzy używali jej do kąpieli i prania (“lawenda” pochodzi od łacińskiego czasownika “lavare” – “myć”, “prać”, “czyścić”).

W średniowieczu  w okolicach Morza Śródziemnego pojawiły się po raz pierwszy znane nam dziś lawendowe uprawy. Największy rozkwit nastąpił oczywiście we Francji. Od najdawniejszych czasów lawenda była ceniona za wspaniały zapach oraz właściwości lecznicze. Prace medyków i farmaceutów na uniwersytetach w Montpellier i Marsylii przyczyniały się do popularności lawendy jako zioła leczniczego. Z wonnych kwiatów wyrabiano mydła, perfumy i olejki lawendowe. Obie dziedziny – produkcja kosmetyków i farmacja były ściśle powiązane. Jak twierdzi Christian Meunier, autor książki “Lavande et lavendins”, uważano, iż brzydkie zapachy niosą chorobę, a wonne i piękne -działają kojąco i profilaktycznie. M.in z tego też powodu w XVIII w., podczas ostatniej prowansalskiej epidemii dżumy, lud masowo palił lawendę w domach i na ulicach, pragnąc odegnać chorobę.

Dziś również cenimy lawendę jako zioło, choć nie koniecznie aż tak bardzo lecznicze. Stosujemy je w aromaterapii jako sposób na ukojenie i uspokojenie, a co za tym idzie, przyjemy sen. Małą saszetka umieszczona pod poduszką sprawi, iż będzie nam się milej i lepiej spało. Trochę suszonej lawendy lub kilka kropelek lawendowego olejku dodanego do ciepłej, wieczornej kąpieli będzie skutkowało tym samym – błogim uczuciem ukojenia.

Lawenda, idąc za radami naszych babć, to także naturalny i pięknie pachnący sposób na ochronę wełnianych sweterków i płaszczy… Wszelkie latające stworki skapitulują, gdy mamy w garderobie wiszące wieszaki z pachnącą lawendą, a między sweterkami szaszetki z pachnącą prowansalską lawendą.

Do tego wszystkiego prawdziwa prowansalska lawenda poprostu pachnie i wygląda przecudownie – przed oczyma mamy czysty, słoneczny poranek pachnący i wirujący fioletem lawendowych pól Prowansji…. Tak, jakby się tam naprawdę było….